Here we are again …
Tightly embraced
Two strangers that do not know each other.
My friends respect me
They look away. 

Low Lights , a dance.
A waltz that is out of tune
like our lives
like our breaths. 

Do you hear the crickets?
Leftovers of an orgasm of sounds
What are they doing in here?  
Listen to this story…
 
I am thirsty, give me something to drink
I am not sure which one is my glass
The saltiness of your body
quenches my thirst.
Do not apologize:
We are ALIVE! 

The time trickled quickly
We illegally crossed borders
Agony not to be seen.
You handled me like meat.
How much I liked it!
I handled you like porcelain
Do not thank me:
You are fragile. 

The lights are on.
Do not hide from me!
At last! I want to see you
our eyes are the same color
brown, green, gray.
Unsteady as our moods
Because I am a poet
How about you? 

I leave broken
and refreshed
Crawling, flying … I do not know
I will be paralyzed ˙
Only for a week I hope. 

As the dawn comes

it will find us hugging 

our favorite fluffy pillow

I will be thinking of you.
Even more so because you told me
your name

because I have your perfume on me.
I called you out to the light

Do not deny it.
I am here

Please come. 

George, Roberto, Peter, Mark
On their footsteps I walk
and I’m a wreck…

Ωκεανούς διέσχισα, πίσω μου όλα τ΄άφησα.

Μαζί σας για να είμαι, πάνω μου να στηρίζεστε.

Και με τα δυο μου χέρια βαθιές πληγές ψηλάφισα.

Πολλές φορές σας βλέπω μόνα σας ν’ αγωνίζεστε.

“Μπαμπάκα σε περίμενα να έρθεις να με πάρεις

΄Ωσπου αποκοιμήθηκα πάνω στο κρύο πάτωμα.”

“Αγόρι μου συγχώρα με και μη με κριτηκάρεις

Η άδεια προσμονή σας για μένα ολοκάυτωμα”

Οι ενοχές με πήγανε σε ένα παιχνιδάδικο.

Μπροστά μου ότι βρήκα για σένα το αγόρασα.

Ανόητη προσπάθεια να παλαντζάρω τ’ άδικο.

Όσα και να ξοδέψω την πίκρα δεν ξεπέρασα.

Πέρασαν τόσες μέρες δεν είδα τα παιδιά μου.

Ό,τι κι αν κάνω πλέον δεν έχει σημασία.

Με πίκρα και απόγνωση γέμισε η καρδιά μου.

“Θέλω να είστε δυνατά” η μόνη μου ικεσία.

Ψάχνω μες στην έρημο παρηγοριάς ανθό.

Έγινε ο στέναγμος φίλος κι αδελφός μου.

Κάλεσα την τύχη μου και είπε: “Δεν θα ρθώ”.

Η αχαριστία σου το πιο μεγάλο δώρο.

Μ΄άφησες εξόριστο σε τόπο μακρινό.

Έσταξες στα χείλη μου ποτό θανατηφόρο.

Μέσα από τις στάχτες μου ταξίδι ξεκινώ.

Ύψωσα τα χέρια μου για μια στερνή ικεσία

Βγήκε από τα στήθη μου άναρθρη κραυγή

Στα μέγαλα μου όνειρα βάζω απουσία.

Μέσα μου αισθάνομαι λύπη και οργή.

Ένωσης ιερής βανδαλισμός.
Στη σχέση μας στερνός προορισμός.
Σαν τελευταίος μοιάζει ασπασμός.
Διαιρεί και βασιλεύει ο διχασμός…

Μες στην ψυχή μου πόνου μορφασμός
Στα σπλάχνα μου φριχτός διαμελισμός
Στη μαύρη μου καρδία ένας σπασμός.
Άναρχος στο μυαλό στροβιλισμός…

Μικρών παιδιών αργός βασανισμός.
Μες στη ζωή τους τρομερός σεισμός.
Του κόσμου του μικρού τους κλονισμός
Της σάρκας σου ο κανιβαλισμός…

Το “εμείς” που έγινε ατομισμός
Ό,τι συμβεί παρών ο εκνευρισμός
Της ψυχραιμίας ο ψαλιδισμός
Και της ειρήνης ο απαγχονισμός…

Που πήγε ο αρχικός ενθουσιασμός;
Γιατί έπαψε ο γάμος σα θεσμός;
Πως πέθανε ο αμοιβαίος θαυμασμός;
Της ευτυχίας αντιλογισμός…

Άσχετος σαν συσχετισμός…
Μες στο μυαλό μου σα διαφωτισμός.
Γενναιότητα, αλήθεια, ηρωισμός.
Του χωρισμού αυτός ο προσδιορισμός.

Ο προρισμός μου ειν’ η Ιθάκη η λατρεμένη.

Εμπόδια θα ’χει ο πηγαιμός δεν το ξεχνώ.

Μα η καλή μου η Πηνελόπη περιμένει.

Και να που άνοιξαν του Αιόλου οι ασκοί.

Με ξόρκια η Κίρκη την καρδιά μου σαγηνεύει.

Του Ποσειδώνα ο θυμός είναι εκεί.

Και το τραγούδι απ’ τις σειρήνες με μαγεύει.

Πέφτω στη Χάρυβδη, το αίμα μου ρουφά.

Και μία Σκύλλα το σαρκίο μου μασάει.

Στις συμπληγάδες πως τσακίστηκε η χαρά.

Στους Λωτοφάγους κάποιος όλα τα ξεχνάει.

Οι Λαιστρυγόνες μού φαγαν τα σωθικά.

Οι Κύκλωπες σε μια σπηλιά μ’ έχουν κλεισμένο.

Ψάχνω μ’ απόγνωση να βρω μια Ναυσικά.

Και της Παλλάδας τη βοήθεια προσμένω.

Στην Ωγυγεία η βάρκα μου έχει δεθεί.

Η νοσταλγία μέσα μου είναι μαραμένη.

Η Πηνελόπη πλέον δε με περιμένει.

Και η Ιθάκη από το χάρτη έχει χαθεί.

Πάτριδα ηλιοφίλητη, πνιγμένη στο γαλάζιο.

Τα αμπέλια και τα λιόδεντρα περήφανα φυτρώνουν.

Είναι η γή των ποιητών, των λόγιων, των σοφών.    

Και να που τώρα βρίσκομαι στην αντιπέρα όχθη.

Σκοτάδι μέσα στο μυαλό και ζώφος στις ψυχές.

Ένα σχολείο δημοτικό κοιτάζω με απορία.

Που κάποιοι το εβάπτησαν: Edgar Allan Poe.

Αν γεύτηκες το πέλαγος, το πεύκο, τη μυρτιά.

Αισθάνεσαι απελπησιά που βρέθηκες εδώ.

Χωρίς Ελύτη πως μπορείς αισιοδοξία να νοίωσεις;

Poe με τη μαύρη σου γραφή κόψε μου τα φτερά.

*Καρόσι= Αιφνίδιος θάνατος εν ώρα εργασίας

Τι ομορφιά είναι αυτή!

Μεγάλη η χαρά σου.

Με ένα σου μειδίαμα

Άνοιξη το Γενάρη.

Οι ουρανοί σου γαλανοί.

Τα σύννεφα έχουν φύγει.

Πουλιά πετούν αμέριμνα

μια ολόλευκη γραμμή.

Χορτάρι καταπράσινο

οι κήποι ανθισμένοι

Τα δέντρα πλέρια χαίρονται

ανθέων οργασμός.

Γαληνεμένη η θάλασσα.

Η αμμουδιά χρυσάφι.

Οι αλκυόνες ξεγεννούν.

Τα βράχια ξαποστένουν.

Της πόλεως τα τέρατα

στον ήλιο λαμπιρίζουν.

Των δρόμων όλες οι ντροπές

ξεπλένονται στο φως.

Οι άστεγοι χαρούμενοι

που δεν έχουνε σπίτι.

Έξαφνα βρήκαν ζεστασιά

στων δρόμων τις γωνιές.

Μα εγώ είμαι ασυγχρόνιστος.

Ποιά πίκρα έχω για φίλτρο;

Θεέ μου είμαι ξεκούρδιστος

Και στη χαρά φαλτσάρω.

Αυτό το τραίνο πουθενά δε θα μας πάει.
Θα μας αφήσει από κει που θα μας πάρει.
Γλυκό μου αγόρι κάνε μου αυτή τη χάρη.
Δώσε ό,τι έχεις αν κι εκείνη σ’ αγαπάει.

Άλλοτε φως κι άλλοτε τούνελ και σκοτάδια
Πότε στροφές, και πότε ευθεία η πορεία.
Και στο μυαλό μου πάντα η ίδια απορία:
γιατί περνάω ολομόναχος τα βράδια…

Είναι ένας κύκλος η ζωή με δυο τρεις στάσεις
Ίδιες χαρές, ο ίδιος πόνος και τοπία…
Μάθε να βλέπεις πίσω απ’ τα προσωπεία
Να χτίσεις μέσα σου μεγάλες αντιστάσεις.

Παιδί μου ξύπνησες είσαι στην αγκαλιά μου.
Πάρε απλόχερα την πατρική στοργή μου.
Αυτός ο κύκλος έχει γίνει η θηλειά μου.
Αλλά τα δυό σας η υποσχεμένη γη μου.